okulu dondurmak zorunda kaldım malesef .iş başvurularımın birinden cevap geldi görüşmeye gideceğim inşallah olumlu seyler olur..
en küçük kardeşim hatanede yatıyor bende onun yanındayım bir kaç gündür...komsuluk ilişkilerinin bitmediğini bu zamanda anlıyorum ablam samsuna gitti evde diğer kardesim tek basına kalmak zorundaydı saolsun karsı komsumuz ben ilgilenirim dedi şuan içim rahat...
dualarınızı esirgemeyin...
Öncelikle bloga sık yazamadığım için çok özürdilerim...daha sık yazarım diye düsünürken ablam eve gelldi ve bilgisayarı satma zorunda olduğumuzu söyledi...nedenini sormadım bile çünkü biz bu acıları çekerken bilgisayarın evde olmasının hiçbir anlamı yoktu ama yinede ablam söyledi çalıstığı yerdeki para hepimizin kitplarına yemesine içmesine yetmiyordu bunun için bilgisayarı satmamız gerektiğini söyledi..yani anlıycağınız bilgisayar gördüğümyerde bu bloga yazı yazacağım.
herşey eskisi gibi değişen beni mtlu edecek pek fazla birşey olmadı su ana kadar hayatta..sadece artık küçük kardesim biraz daha konusuyor ve iletişim kuruyor..zor olsada anne ve babamın geri gelmeyeceiği gerceğine alıstı..bende iş bulma çabasındayım eve bi katkıda bulunsam içimm daha rahat olacak..ama gittim her iş başvurusunda en sinir insanlara rast geliyorum...
benim için dua edin şuan sadece buna ihtiyacım var...
herşey eskisi gibi değişen beni mtlu edecek pek fazla birşey olmadı su ana kadar hayatta..sadece artık küçük kardesim biraz daha konusuyor ve iletişim kuruyor..zor olsada anne ve babamın geri gelmeyeceiği gerceğine alıstı..bende iş bulma çabasındayım eve bi katkıda bulunsam içimm daha rahat olacak..ama gittim her iş başvurusunda en sinir insanlara rast geliyorum...
benim için dua edin şuan sadece buna ihtiyacım var...
BAŞLIKSIZ
Evet dün tanısmıştık..
şimdiden üç tane güzel izleyicim,dertasım olmus öncelikle buna çok mutlu olduğumu söylemek istiyorum.her gün bi önceki günü aratıyor arkadaslar bu sizin için öyle olmaya bilir ama benim için öyle...Ablam çalışmak için gazetedeki bütün ilanlara baş vurdu ve suan ses seda yok kimseciklerden,ablam bu sene üniversite 3 te tarih öğretmenliğine aday,bense yeni üniversiteye girdim ve tüm olanlardan sonra pekte hazırlanamamıstım,evvet benimde bir zamanlar sizler gibi hayallerim vardı avukat olmayı istiyordum bunun içinde var ggücümle çalısmıstım ama olmadı sınava tekrar girmeyi aklımdan bile geçiremiorum çünkü okadar paramız yok diğer kardeşlerimide düşünmem lazım şimdi sınıf öğretmenliğini kazandım gerçi hayattan artık pek beklentim yok hayat bana ne yasatırsa onu yasıyorum.Ablama diyorum bende bir iş bulayım eve katkım olur diye bana kıyamadığından heralde pekte gönüllü değil bu işe...en ufak kardesim 3. sınıfa geçti güzel bir kız çocuğu ama annemin öldüğünü bilmiyor bir iş seyahatinde olduğunu ve geleceğini düşünüyor...biz ona bunu nasıl söyliyeceğiz bilmiyoruz:S,ouldaki arkadasları kavga ettiklerinde filan ağızlarında kaçırırlar diye çok korkuyorum...artık benim derdim hatta ben diye birşey yok varsa yoksa kardeşlerim 18 yasımda bu kadar çok yük almak beni kimi zaman çok zorluyor ama olsun buna da şükür diyip yaşıyorum hayatı...hayatın bana daha neler göstereceğini heycanla bekliyorum kimbilir belki i mucize olurda hersey yoluna girer...
size hergün yazamam bunun için biraz üzgünüm ama öyle:Sablam ve kardeslerim evde yoklar ben de o yüzden açtım bilgisayarı...biraz daha ilerlyen zamanlarda bu bilgisayarıda satmak zorunda kalacağımızın farkındayım hatta bu annemin yadigarı olan güzel evimizide...canımı en çok bu evden tasınmak acıtır biliyormusunuz...ben daha annemin odasına girememişken onun giysilerini koklayamamısken....
hayat,kader napalım bunada sükür.
şimdiden üç tane güzel izleyicim,dertasım olmus öncelikle buna çok mutlu olduğumu söylemek istiyorum.her gün bi önceki günü aratıyor arkadaslar bu sizin için öyle olmaya bilir ama benim için öyle...Ablam çalışmak için gazetedeki bütün ilanlara baş vurdu ve suan ses seda yok kimseciklerden,ablam bu sene üniversite 3 te tarih öğretmenliğine aday,bense yeni üniversiteye girdim ve tüm olanlardan sonra pekte hazırlanamamıstım,evvet benimde bir zamanlar sizler gibi hayallerim vardı avukat olmayı istiyordum bunun içinde var ggücümle çalısmıstım ama olmadı sınava tekrar girmeyi aklımdan bile geçiremiorum çünkü okadar paramız yok diğer kardeşlerimide düşünmem lazım şimdi sınıf öğretmenliğini kazandım gerçi hayattan artık pek beklentim yok hayat bana ne yasatırsa onu yasıyorum.Ablama diyorum bende bir iş bulayım eve katkım olur diye bana kıyamadığından heralde pekte gönüllü değil bu işe...en ufak kardesim 3. sınıfa geçti güzel bir kız çocuğu ama annemin öldüğünü bilmiyor bir iş seyahatinde olduğunu ve geleceğini düşünüyor...biz ona bunu nasıl söyliyeceğiz bilmiyoruz:S,ouldaki arkadasları kavga ettiklerinde filan ağızlarında kaçırırlar diye çok korkuyorum...artık benim derdim hatta ben diye birşey yok varsa yoksa kardeşlerim 18 yasımda bu kadar çok yük almak beni kimi zaman çok zorluyor ama olsun buna da şükür diyip yaşıyorum hayatı...hayatın bana daha neler göstereceğini heycanla bekliyorum kimbilir belki i mucize olurda hersey yoluna girer...
size hergün yazamam bunun için biraz üzgünüm ama öyle:Sablam ve kardeslerim evde yoklar ben de o yüzden açtım bilgisayarı...biraz daha ilerlyen zamanlarda bu bilgisayarıda satmak zorunda kalacağımızın farkındayım hatta bu annemin yadigarı olan güzel evimizide...canımı en çok bu evden tasınmak acıtır biliyormusunuz...ben daha annemin odasına girememişken onun giysilerini koklayamamısken....
hayat,kader napalım bunada sükür.
KÜÇÜK BİR KADININ KALEMİNDEN...
ilk önce size kendimden bahsetmek istiyorum...ben Ankarada doğmuş büyümüş bir genç kızım,okula bir yıl ara verdikten sonra sonunda bu yıl döneceğim...biz 4 kardeşiz annem ve babamdan size bahsetmek isterdim ama onlar bizi bu acımımasız dünyada bırakıp gittiler..annem çalıştığı fabrikada ne olduğu belirsiz bir şekilde hayatını yitirdi.Babamı hiç tanımadım anneme bazen sorardım oda anlatırdı.annemin anlatığı kadarıyla ozmanın ünlü bir doktoruymuş çalışmak için bizi bırakıp yurtdışına gitmiş bir dahada haber alamamışlar veyada o bilerek izini kkaybettirmiş kim bilir..
şuan ablam ben ve 2 kardeşim annemin hatıralarıyla dolu kendi evimizde oturuyoruz annemin ölümü 1yılı doldurdu.Evimiz bir yıldan beri somsuğuk,kimse gülmüyor konusmuyor herkes put gibi herkesin yüzü donuk...herkeste şu son bir yılın derin izleri var,sanki herkes bir yılda yaşlanmıs ,solmus ,bitmiş...şuan bu satırları ağlayarak yazıyorum elimde olan bilgisayarı bana annem almıstı ve ben ona hiç ama hiç dokunamadım bu gün kendimi toparldım ve açtım...
size bunları anlatamın sebebi sizi üzmek veya size kendimi acındırmak felan değil...size yazıyorum çünkü arkadaslarım komsularımızın bana acıyarak bakmasından bıktım ve ben gülerken 'senin annen öldü sen nasıl gülebiliyorsun ağlaman kendini paralaman lazım!'bakıslarındanda öyle...
belki içimi tanımadıım insanlara dökersem birazcık rahatlarım...
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)